چه آرام و سبک بال پرگشودی، ای مرغ زخم خورده آشیانه عشق.

داغ فراق تو را چگونه در تصور آوریم که بی تو زندگی کردن و زنده ماندن مایه شرمساری است.

ای حجت الهی و ای امام مهربانی ها، هجران تو،غروب همه خوبی هاست و پروازت، آغاز صحیفه درد

و رنج در دل شیعیان.ای لاله داغدار مدینه، از کنار تربت پاک پیامبر و جگرِ پاره پاره مجتبی و دل داغدار

صادَقیْن و قبر ناپیدای پهلو شکسته تاریخ رفتی تا در جوار امن الهی بیاسایی و از تنگنای ظلمت دنیا

رها گردی.

اینک، ماییم و شام تیره جدایی از تو و گرد غم و اندوه که بر می فشانیم و این همه، چاره درد فراق تو

نتواند بود.ای مظلوم غریب، رهایی گوارایت؛ ولی، التماس دیدگان ما را در غربت تنهایی خاکدان دنیا

بی پاسخ مگذار و ما را نیز که مدّعیان محبت تواییم در جوار خویش جایگاهی کرامت فرما ای ماه

مهربان آسمان جود و کرامت.